Tag : stage

Personal: Gat in de lucht

Ik loop op dit moment stage in de kinderopvang. Héél leuk en leerzaam, want ik loop mee met een pedagogisch coach die écht een passie heeft voor pedagogiek en kinderen. Door haar kwam ik er zo’n vier maanden geleden achter dat ik pedagogiek ook heel erg leuk vind en dat mijn hart echt bij kinderen ligt.  read more

Happy Easter!

VROLIJK PASEN!

Dit jaar doe ik er zelf niets aan, want ik moet (eigenlijk) aan school(!) vandaag. Verschil moet er zijn, zullen we maar zeggen.
We hebben ook geen paasontbijtje, -brunch of -diner op de planning staan en ik heb zelfs geen choco-eitjes in huis – maar dat is meer voor mijn eigen veiligheid: ik vreet die dingen namelijk in één keer op en dan heb ik vervolgens de hele dag buikpijn, haha. read more

Stageavonturen #1

Sinds september loop ik stage op een residentiële behandelgroep waar op dit moment negen jongens en meiden wonen in de leeftijd van dertien tot zestien jaar. Ik klets veel met ze – nu natuurlijk nog over alledaagse dingen; straks wordt dat allemaal wat anders – en leer ze steeds wat beter kennen. Het zijn pubers pur sang: niets is leuk en de antwoorden die ik het meest hoor zijn: “Daar heb ik geen zin in”, “Waarom wil je dat weten? Je bent toch maar stagiaire?” en “Boeiend.” Moeilijk te motiveren? In sommige gevallen wel. Uitdagend? Des te meer.

Iedere dinsdagavond gaan we met een deel van de groep en de hele buurgroep naar taekwondo. Ik probeer zo vaak mogelijk mee te gaan en ik vind taekwondo hartstikke gaaf, maar probeer dat maar eens aan de man te brengen bij een handvol pubers. Iedere dinsdag is het dan ook strijd. Zo heeft de hele groep al eens spontaan hoofdpijn en andere klachten gekregen, hebben er spontaan mensen last van hun lichaam of is iedereen moe. Er gaat een hoop gepuf, gesteun en geklaag aan vooraf, maar uiteindelijk gaan we om zeven uur allemaal toch richting de sportzaal.
Daar eenmaal aangekomen, begint de klaagzang opnieuw: ze hebben er echt geen zin in, gaan écht niet mee inlopen en kunnen al helemáál niet opdrukken. Na een kwartier liggen we in voorligsteun op de grond: opdrukken maar. Naast mij hoor ik: “U heeft het ook zwaar he. Ik zie het aan uw hoofd.” Ik kan niet anders dan het bevestigen, wat een killertraining is dit. Omdat ik me niet wil laten kennen, probeer ik de jongen te motiveren: “Ja, het is zwaar he! Maar ik vind dat je het echt hartstikke goed doet. Straks vormen wij samen een duo, goed? Mag je me laten zien hoe goed je de schop-techniek al beheerst.” Bij het idee dat hij me straks legaal een schop mag verkopen, lichten zijn ogen op. “Is goed! Dat doe ik”, zegt hij en hij gaat door met zijn oefeningen.
Anderhalf uur later fietsen we terug naar de groep. Ik ben een aantal keer goed geraakt – die stootkussens zijn dus helemaal niet zacht – en heb zelf ook maar wat schoppen uitgedeeld. Helaas veroorzaken mijn schoppen meer blauwe plekken bij mezelf dan bij de ander.
Als ik woensdag op de groep kom, wordt er hier en daar geklaagd over spierpijn. Donderdag lijkt iedereen het weer te zijn vergeten, totdat een van de jongeren gecorrigeerd wordt. Hij springt op van de bank, neemt lachend de gevechtshouding aan en zegt: “Durf je wel tegen mij? Ik zit wel op taekwondo, jonge!”

Follow
Follow
Powered by: Wordpress