Iris in de Tinderchaos – Blijven slapen

Tinder. We kennen het allemaal, hebben het allemaal gedownload en hebben allemaal hard gelachen om de bekenden die we tegenkwamen. Nog hilarischer: de beschrijvingen die de persoon achter het profiel omschrijven. De meesten “standaard”: Max, 26. Houdt van reizen, sporten en chillen met vrienden, maar er zitten ook heule duidelijke tussen: Frank en Karlijn. 28 en 26, 4 jaar samen en op zoek naar een extra vrouw voor extra spanning tussen de lakens of Bart, 28. Niet op zoek naar iets serieus. #friendswithbenefits.  En dan heb ik het nog niet eens over de foto’s gehad.
Ja, Tinder en ik. We hebben een haat-liefdeverhouding.

Een tijdje terug Tinderde ik er weer eens flink op los. Mijn duim werd bijna stijf van het naar links swipen. Jemig, weer zo’n avond zonder een lekker bekkie om over te kletsen met mijn vriendinnen. Ja, wij vrouwen doen dat ook hoor, je foto’s screenshotten en je uitgebreid bespreken in onze groepsapp.
Ik swipe nog even verder en dan match ik Sam. Leuke foto. Op een wit strand dat waarschijnlijk heel wat kilometers van ons kikkerlandje verwijderd is, dat doet het altijd goed. We raken aan de praat. Wat een gevatte vent is dit! Grappig en heerlijk sarcastisch; daar houd ik van.
Of ik zin heb om wat te gaan drinken. Het is inmiddels 22:45 maar ik heb toch niks te doen. “Sure!” zeg ik. “Goed,” zegt hij, “ik trek even een ander shirt aan en dan kom ik naar Leiden.”

Een ander shirt? Ik stel me gelijk voor dat hij in zijn schattige beertjespyjama op de bank zit te Mario Karten. Cute. Inmiddels ben ik opgetut (lees: haar in de eeuwige knot en mijn make-up wat bijgewerkt) en fiets ik om 23:15 op mijn dooie gemak naar Leiden Centraal waar we om 23:30 hebben afgesproken. Grappig hoe je tegenwoordig in een recordtempo een date kunt regelen. Met een volslagen onbekende. Die eigenlijk ook zomaar een moordenaar kan zijn. De schrik slaat me om het hart. En dan hoor ik plots: “Iris?”
Ik draai me met een ruk om en krijg weer een hartaanval: daar staat Sam, denk ik. Voor ik het door heb, drukt hij drie natte klefzoenen op mijn wangen en geeft hij me een slap zweethandje. Goed, zenuwen. Dat kan. Ik observeer hem: de 1m95 die hij vertelde te zijn is absoluut gelogen. En hij lijkt absoluut niet op zijn profielfoto. Word ik nu gecatfished?

Ik besluit bij het dichtstbijzijnde cafe neer te ploffen. Of ik wijn wil. Ja, doe maar een litertje. Hij is aan het afstuderen vertelt hij. Vermoeiend, zegt hij. Ja, vertel mij wat… Wat ik in mijn dagelijks leven doe. “Afstuderen, werken en sporten,” zeg ik. “O ja, je deed aan paaldansen toch?” Ik sla mezelf voor mijn kop voor het plaatsen van die foto in mijn Tinderprofiel. “Ja, maar eigenlijk is het gewoon een soort krachttraining. Geen hakken en zo,” zeg ik snel in de hoop de situatie te redden. Helaas. “Geil,” zegt hij. En dat is het moment waarop het gesprek – op een terras nota bene – een andere wending krijgt. Zijn vragen krijgen een heel seksueel tintje. Mijn Innerlijke Ik fronst bedenkelijk haar wenkbrauwen. Nee hè, dit is echt niet het moment om over te schakelen op sex talk. Sowieso op je eerste ” date” vragen naar het seksleven en de fantasieën van de ander, doe even heel gauw normaal.
Dit belooft nog een lange zit te worden…

Half een. Mijn tweede emmer wijn is bijna op. Hij vraagt de rekening. We gaaaaan, toch?!
“Hoe laat gaat je trein eigenlijk?”, vraag ik. Hij gaat het even checken. Tien voor half twee. Ik hoop dat mijn gezicht mijn gedachtes niet verraad, maar mijn Innerlijke Ik schreeuwt: NOG BIJNA EEN UUR?! VERZIN ALSJEBLIEFT EEN SMOES. NU!
“Ah,” zeg ik. “Zullen we dan nog maar een drankje doen, binnen?,” stelt hij voor. “Ja, laten we dat doen. Een uur in de kou wachten is ook niet alles,” zeg ik. Mijn Innerlijke Ik trekt haar haren uit haar hoofd. Ik schuif aan een tafel en vraag hem de oren van zijn hoofd over zijn afstuderen en zijn leven. Alles om zijn duidelijk aanwezige seksuele driften zo min mogelijk aandacht te schenken, maar toch weet hij de seksopmerkingen – al dan niet heel subtiel – door te laten schemeren in het gesprek.
En dan slaat de klok. Eén keer. Halleluja. Ik vraag de rekening aan de ober. De ober geeft de rekening aan Sam, die hem vervolgens op tafel legt en zonder blikken op blozen mijn kant op schuift. Mijn Innerlijke Ik valt van haar troon. Mijn mond valt bijna open. Wat gebeurt hier?! Ik ben compleet flabbergasted en kan niets meer uitbrengen. Verbouwereerd betaal ik de rekening – mijn Innerlijke Ik schopt me en scheldt me uit – en sta ik abrupt op om het cafe te verlaten met een verbaasde Sam achter me aan.

Ik trek mijn fiets uit de stalling en loop richting station. We zijn te vroeg en zijn trein heeft een kwartier vertraging. “Balen” zeg ik. Mijn Innerlijke Ik juicht: het sarcasme druipt van mijn boodschap af. “Ja,” zegt hij, “dat is lang wachten in de kou. Ik kan anders ook bij jou slapen, we hebben het immers heel leuk!”
Ik wacht, want ik sta ondertussen te koken van woede. Ik ben heus niet zo’n type dat verwacht dat alles betaald wordt, maar die actie in combinatie met de bizarre sex talk en dan dit idiote verzoek… Hoe erg wil je het nog maken?
“Wat denk je zelf?,” antwoord ik. Ik ben niet de enige die de kilte in mijn stem hoort. Sam buigt naar me toe – o God nee, niet zoenen! – plant drie te kleffe zoenen op mijn wangen, draait zich om en wenst me welterusten. Als een geslagen puppy loopt hij het station in en ik fiets gauw naar huis. Mijn Innerlijke Ik doet een vreugdedansje en geeft me een schouderklopje.

Ik zucht en ik voel me een bitch omdat ik zo verbaasd ben over die rekening (hallo, iets met emancipatie en zo. Maar de manier waarop dit ging, kom op zeg! So rude!) en over het feit dat ik hem wel heel geïrriteerd en hard heb afgewezen. Hard, maar duidelijk. Daar hebben mannen baat bij, want zij begrijpen hints niet altijd. Toch? Mijn Innerlijke Ik en ik zijn het er in ieder geval over eens dat deze afwijzing zo bitchy was dat er geen misverstanden over kunnen ontstaan.
Voor de verandering ben ik weer he-le-maal klaar met Tinder. Mijn Innerlijke Ik schudt haar hoofd, want zij weet wel beter. Over een week, als ik me weer verveel, ga ik weer swipen. Het is ook gewoon zó leuk!
Ik rol met mijn ogen en kruip mijn bed in. Net als ik indoezel, licht het schermpje van mijn telefoon op. Met een oog kijk ik op het scherm. Het is Sam. Ik vond het leuk! Slaap lekker, binnenkort koffie?

Op de hoogte blijven van de nieuwste updates?
Bloglovin | Facebook | Twitter

8 thoughts on “Iris in de Tinderchaos – Blijven slapen”

  1. Dapper van je dat je meteen durfde af te spreken. Ik ben twee keer op “tinderdate” geweest, maar dat was telkens pas na minimaal een week chatten. Eerder durfde ik vaak ook nog niet haha. Maar wat een horror date heb je gehad zeg! Echt belachelijk van die rekening. Ik had dan denk ik gezegd van: zullen we hem delen dan? De dates die ik via Tinder heb gehad gingen eigenlijk best goed. Waren beide hele normale jongens, alleen uiteindelijk liep het toch op niets uit. Ik ben er nu ook een beetje klaar mee ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge
Follow Me

Follow
Follow
Powered by: Wordpress