Category : Ik studeer

Hoofdstuk 2: Een nieuw hoesje

Image and video hosting by TinyPic

Zoals jullie weten, heb ik na zo’n vier maanden wikken en wegen eindelijk een nieuwe telefoon uitgezocht. Het is me gelukt (dat lees je hier) en inmiddels is ‘ie ook al in mijn bezit. Ik moet nog wel tot 20 april wachten totdat ik hem kan gebruiken, want dan gaat mijn nieuwe abonnement pas in. Geen probleem natuurlijk: ik heb nu ruim de tijd om alles over te zetten en om alvast aan het toestel te wennen (en om heel veel foto’s te maken, haha).

Mijn vorige telefoon had ik één keer niet in z’n hoesje en toen heb ik hem laten vallen. Het gevolg: een gigantische barst in het scherm. Dat wil ik met deze telefoon voorkomen en daarom ga ik er een zo’n soort flipcover-hoesje voor aanschaffen. Er bestaan echter zo’n 291838910 hoesjes, wat er dus voor heeft gezorgd dat ik bij het volgende deel van Het Telefoondrama ben aangekomen. Vandaag hoofdstuk 2: Een Nieuw Hoesje. read more

De dag waarop ik bijna een iPhone wilde

Image and video hosting by TinyPic
Bron

Het is bijna 15 april en dat betekent dat het abonnement van mijn telefoon bijna afloopt. Mijn eerste gedachte was: Yes, een nieuwe telefoon!
Omdat ik alles altijd op het allerlaatste moment doe, besluit ik dit keer eerder te beginnen. De zoektocht naar een nieuw toestel is dan ook begonnen in november 2013. Ja, serieus. Beter te vroeg dan te laat, toch? De keuze is echter reuze en dat is waar het allemaal begon…
read more

Stageavonturen #1

Sinds september loop ik stage op een residentiële behandelgroep waar op dit moment negen jongens en meiden wonen in de leeftijd van dertien tot zestien jaar. Ik klets veel met ze – nu natuurlijk nog over alledaagse dingen; straks wordt dat allemaal wat anders – en leer ze steeds wat beter kennen. Het zijn pubers pur sang: niets is leuk en de antwoorden die ik het meest hoor zijn: “Daar heb ik geen zin in”, “Waarom wil je dat weten? Je bent toch maar stagiaire?” en “Boeiend.” Moeilijk te motiveren? In sommige gevallen wel. Uitdagend? Des te meer.

Iedere dinsdagavond gaan we met een deel van de groep en de hele buurgroep naar taekwondo. Ik probeer zo vaak mogelijk mee te gaan en ik vind taekwondo hartstikke gaaf, maar probeer dat maar eens aan de man te brengen bij een handvol pubers. Iedere dinsdag is het dan ook strijd. Zo heeft de hele groep al eens spontaan hoofdpijn en andere klachten gekregen, hebben er spontaan mensen last van hun lichaam of is iedereen moe. Er gaat een hoop gepuf, gesteun en geklaag aan vooraf, maar uiteindelijk gaan we om zeven uur allemaal toch richting de sportzaal.
Daar eenmaal aangekomen, begint de klaagzang opnieuw: ze hebben er echt geen zin in, gaan écht niet mee inlopen en kunnen al helemáál niet opdrukken. Na een kwartier liggen we in voorligsteun op de grond: opdrukken maar. Naast mij hoor ik: “U heeft het ook zwaar he. Ik zie het aan uw hoofd.” Ik kan niet anders dan het bevestigen, wat een killertraining is dit. Omdat ik me niet wil laten kennen, probeer ik de jongen te motiveren: “Ja, het is zwaar he! Maar ik vind dat je het echt hartstikke goed doet. Straks vormen wij samen een duo, goed? Mag je me laten zien hoe goed je de schop-techniek al beheerst.” Bij het idee dat hij me straks legaal een schop mag verkopen, lichten zijn ogen op. “Is goed! Dat doe ik”, zegt hij en hij gaat door met zijn oefeningen.
Anderhalf uur later fietsen we terug naar de groep. Ik ben een aantal keer goed geraakt – die stootkussens zijn dus helemaal niet zacht – en heb zelf ook maar wat schoppen uitgedeeld. Helaas veroorzaken mijn schoppen meer blauwe plekken bij mezelf dan bij de ander.
Als ik woensdag op de groep kom, wordt er hier en daar geklaagd over spierpijn. Donderdag lijkt iedereen het weer te zijn vergeten, totdat een van de jongeren gecorrigeerd wordt. Hij springt op van de bank, neemt lachend de gevechtshouding aan en zegt: “Durf je wel tegen mij? Ik zit wel op taekwondo, jonge!”

Goh, je zou maar…

… aan een studie beginnen in 2014/2015. Dan is het je, hoe zal ik het zeggen, niet echt gunstig gezind. Wat een bizarre plannen hoor ik allemaal om mij heen: afschaffing OV, invoeren sociaal leenstelsel… Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen, en dan heb ik pas twee dingen genoemd. En waar bezuinigen we op? Op de toekomst. Bizar eigenlijk, hoe je kunt bezuinigen op een, in mijn ogen, belangrijk ding in je land. Onderwijs. Hoe moet dat dan later? Studeren alleen nog voor de rijke mensen? Krijgen die dan op de middelbare school geen beroepskeuzetest meer, maar krijgen de “rijkeluiskinderen” dan gewoon een beroep toegewezen? Zo van: “Koen, jij hebt een rijke vader. Je wordt tandarts. Wat, wil je dat niet? Je hebt helemaal niets te willen, jongen. Dan had je maar een wat minder rijke familie moeten hebben.” En daar gaat ‘ie, arme Koen, op naar de rest van zijn leven als gaatjesvuller. De arme jongen.

Werkelijk te bizar voor woorden, dat vind ik het. Maar wie ben ik? Ik ben een studente die (nog)  niet mag klagen over de nieuwe regelingen, want -als alles goed gaat- krijg ik er ook helemaal niet mee te maken. Maar wat als het fout gaat? Daar wil ik nog niet eens over nadenken eigenlijk.
Nee, ik denk aan Koen, de arme tandarts in spé. Of Marijke, die hersenchirurg wordt omdat haar ouders haar die kans te bieden hebben. Wat dacht je trouwens van Nick? Die wordt de nieuwe Bram Moszkowicz, zonder alle problemen dan. Stel je eens voor: alle rijkeluiskinderen gaan studeren en of ze nou gemotiveerd zijn of niet: ze moeten.
En daar zit ik dan, bij tandarts Koen, die iedere dag met een chagrijnige kop zijn eigen, luxe tandartsenpraktijk binnenkomt en vervolgens iedere patiënt (inclusief mijzelf!) zo ongeveer mishandelt. Hij geeft er niks om: hij heeft tenslotte niet voor dit beroep gekozen. Nee, dat verdomde kabinet wilde hem als tandarts, en dat zal iedere patiënt weten ook. Doe je mondje maar open, Koentje zal de gaatjes wel even vullen.

Als dat de toekomst is, beroepen die worden uitgeoefend door mensen die er geen hart voor hebben… Dan begin ik denk ik vast aan een kunstgebitje. Puur uit eigen veiligheid, natuurlijk.

Follow
Follow
Powered by: Wordpress